Мафњумњои якхела: мисолҳои. Пешниҳоди бо таърифи монанд

ғуруби номатлуб аломатҳои китобат - яке аз хатоҳои умумӣ бештар дода, дар шакли хаттӣ. Дар байни қоидаҳои китобат аз ҳама мушкил, одатан, ба таҳияи вергул дар ҳукмҳои он аст, ғайридавлатӣ либоси ё таърифи ягонаи он ҷо вобаста аст. Танҳо дарки возеҳи хусусиятҳо ва ихтилоф мекунанд, кӯмак мекунад, ки дуруст сабт ва осон ба хонед.

таърифи чӣ гуна аст?

Ин аст, як қисми ночизи ин ҳукм, бо зикри хусусиятҳо, хосиятҳои ё сифати объект, ишора ба исм. Бештари вақт аз ҷониби сифат (гарданбанд сафед), саломатӣ (давида писар), ьонишин (хонаи мо), рақами ordinal (шумораи дуюм) изҳори ва ҷавоб ба саволҳои «чӣ?» "Кист?». Бо вуҷуди ин, њолатњои истифода ба сифати муайян намудани исм (либос ба ҳуҷайра) нест, ки дар шакли infinitive феъли (орзуи имконияти парвозҳо), ки сифат дар дараҷаи қиёсӣ оддӣ (менамуд, зани калонсол), adverbs (тухм судак).

шартҳои якхела аст

Муайян намудани ин мафҳум аст, ки дар робита ба сохтор ва наҳвӣ як оддӣ (ё predicative қисми дода мураккаб) пешниҳод мекунад. шартҳои якхела дар суханони як қисми сухан изҳори ва шакли ҳамин, оид ба як ва бо ҳамон калом вобаста аст. Аз ин рӯ, онҳо ба як саволи умумӣ қабул хоҳад кард, ва иҷро дар як ҳукми вазифаи syntactic ҳамон. Аъзои якхела бо ҳамдигар пайванди coordinative дигар asyndetic муошират. Ҳамчунин, лозим ба зикр аст, ки тағйироти умуман имконпазир дар таркиби наҳвӣ кунанд.

Дар асоси қоидаҳои дар боло, мо гуфта метавонем, ки таърифи ягонаи тавсиф объект дар асоси умумӣ (ё монанд) хислатҳои нишонаҳои. ҳукми дида мебароем: «Дар биҳишт бар гули ҳамимонон меистад ифтихор сафед, сурх, навдаи maroon ҳанӯз Хоби bloomed нест». Ва истифода дар таърифи ягонаи ранги таъйиншуда, ки маънои онро дорад, ки тавсиф ба объект аз рӯи асосҳои ҳамин. Ё мисоли дигар: «Ба зудӣ баъд аз languishing дар шаҳри гармӣ паст, абрҳои овезон». Дар пешниҳоди як аломати як мантиқан вобаста ба дигар аст.

Гетерогенӣ ва якхела муайян: Хусусиятҳои

Ин савол бисёр вақт ба ҷанҷол мушкилоти. Барои фаҳмидани моддӣ, як аз наздик, вале њар як гурўњ дорои хусусиятҳои таърифҳои.

Ин хусусиятҳои асосӣ, ба илми он имкон медиҳад, ба осонӣ дар байни пешниҳодҳои бо таърифи ягонаи patchy фарѕ доранд. Пас, дуруст ба ҷои китобат.

Илова бар ин, бо иҷрои наҳвӣ ва китобат шудани пешниҳоди, зарур хотир нуқтаҳои муҳим зерин аст.

Мафњумњо дорад, ки ҳамеша либоси

1. Истода навбатӣ ба adjectives тавсиф иншоот аз ҷониби як хусусият: ҳаҷм, ранг, ҷуғрофӣ, арзёбӣ, эҳсосот ва ғайра «Дар китобфурӯшӣ пешакӣ Zahar харид китобҳои истинод оид ба Олмон, Италия, фарҳанги Фаронса".
2. Задааст, дар гурӯҳи ҳукми муродифи: онҳо як ҳастанд ва аломати ҳамон хел номида мешавад. «Дар Субҳи барвақт ҳама дар хона дар як шодмон, Кайфияти идона, бо сабаби ахбор дирӯз буданд."
3. Дар таърифи, ки аз паи ин исм, ба истиснои мӯҳлати монанди забт кардан кран пул. Масалан, дар шеъри Пушкин ёфт, мо: «Дар роҳи зимистон, дилгиркунанда threesome медавад greyhound». Дар ин сурат, ҳар як аз adjectives ишора бевосита ба исм, дар ҳоле ки мантиқан ҳар як таърифи меистад.
4. қитъаҳои якхела аз ҳукми gradations маънои мебошанд, яъне, теги мушаххаси аз афзоиши. "Хоҳарони, фаро шодмонӣ идона, Кайфияти равшан, дигар сабр карда натавонистам пинҳон ІН».
5. Таърифҳои ноустувор. Масалан: «Дар ҳуҷраи, марде баланд briskly дар убуру гарм мегашт, бо чашмони дурахшон, табассум бенуқсон».

Дар комбинатсияи сифат ягона ва ибораи participial

Он ҳамчунин бояд дар бораи маҷмӯи навбатии таърифҳои равона карда шавад. Оё истифодаи наздик ва марбут ба як исм ва сифат participial. тарҳи китобат вуҷуд вобаста ба вазъи гузашта.

Либоси қариб ҳамеша нақшаи дахлдори "ягона + сифат participial» муайян карда мешавад. Масалан, «Дар масофаи дида шавад торик, бидоштем бар кӯҳҳо сердарахт». Вале, агар ин сифат participial The пеш бурда мешавад ва ки ба ин исм дахл надорад, балки барои тамоми маҷмӯи, волоияти "китобат дар таърифи либоси" кор намекунад. Масалан, «Дар бораи замин тар нузул хушхӯю swirling ҳаво дар баргҳои тирамоҳ зард».

Шумо бояд ба инобат нуқтаи дигар. Мисоли зеринро дида мебароем: «Дар миёни қабати, хира дар шафақ, паҳн firs ба вуқӯъ метавонад роҳи танг дид, ки дар кӯл саҳнест соф». Ин пешниҳоди як таърифи ягонаи равшан баён гардиши ҷалб мешавад. Дар аввал, ки дар он аст, дар байни ду adjectives ягона ҷойгир мебошад ва маънои "пурдарахт" баён мекунад. Аз сабаби қоидаҳои бақайдгирии аъзои якхела људо оид ба аломатҳои китобат нома.

Мавридҳое, ки дар он аломати вергул аст, талаб карда намешавад, балки бартарӣ дорад

1. таърифи якхела (намунаи ки аксар вақт дар адабиёти ёфт) аломатҳои сабабњои гуногун, лекин одатан ҳамроҳӣ якдигаранд. Масалан, «Дар шаб, (шумо метавонед COS гузоштан) кӯчаҳои хилват метавонад ба таври равшан аз торикӣ ба дароз намудани дарахтон ва чароғҳо дида мешавад." Мисоли дигар: «Ногаҳон сола гӯшу шунида deafening (COS) раъд даҳшатнок».
2. Таклиф бо epithets, додани хусусиятҳои бисёрсоҳаи объекти. Масалан, «Ва алҳол, нигариста дар калон, аҳамияти рӯ Luzhin, вай ... бо раҳм пур шуд ...» (Владимир Nabokov). Ё Чехов: «Як сербориш, гилолуду сиёҳ, тирамоҳ торик нест».
3. Дар истифодаи adjectives дар маънои рамзӣ (монанд ба epithets): «Бузург аст, чашмони моҳӣ Тимотиюс ғамгин буданд ва рост gazed».

Чунин мафњумњои якхела - мисолҳои он нишон дода мешавад - воситаи некӯ баён дар дастони мебошанд. Бо нависандагон аз онҳо кӯмак ва аз ин рӯ, таъкид тафсилоти муҳим муайян дар тавсифи иншоот (нафар).

њолатњои истисної

Баъзан суханронӣ метавонад пешниҳодҳои бо таърифи ҳамин ифода маҷмӯи adjectives сифатї ва нисбӣ ёфт. Масалан, «То чанде пеш, дар ин ҷо як сола, хонаҳои кам, ҳоло бо баланд нав меороянд истод." Тавре ки ин мисол нишон медиҳад, ки дар ин ҳолат ду гурӯҳ аз таърифҳои вобаста ба яке аз исм, балки дорои маънои баръакс.

парвандаи дигар дар бораи муайян кардани фаҳмондадиҳӣ муносибатҳои алоқаманди. «Бисёр гуногун, садоҳои бегона писар аз тиреза кушода шунида шуд." Дар ин ҳукм, пас аз таърифи нахустин бамаврид мебуд калимаи «яъне», «яъне».

Замина қоидаҳои китобат

Ҳамаи он, ки чӣ тавр муайян якхела алоқаманди вобаста аст. Бо вергул ҷудо доранд, дар робита ба asyndetic љойгир карда шавад. Намуна: «Дар бораи равоқи дар кафедра як кӯтоҳ, чиндории, зани hunchbacked сола дар дили худ ба дари кушода ишора нишаст». Дар ҳузури ҳамоҳангсозии conjunctions ( «чун қоида», «ва»), аломатҳои китобат шудаанд, лозим нест. "The занон дар куртаҳои сафед ва кабуд homespun ба масофаи peered ба умеди пайдо кардани як савораи наздик ба онҳо.» Ҳамин тариқ, дар ин пешниҳодот мурољиат қоидаҳои китобат, ки нисбат ба тамоми иншооти syntactic бо аъзоёни якхела.

Муайян, агар гетерогенӣ (аз намунаҳои он дар ҷадвали ҳисоб), як вергул аст, таваккал накунем therebetween. Истиснои кунад пешниҳодот бо таркиби, духўра аст. Масалан, «Баъд аз мубоҳисаҳо ва инъикоси зиёд, тасмим гирифта шуд, ки бутро ба дигар усулњои исбот». Дар ин ҳолат, аз ҳама вобаста ба participle. Вергул, ки агар пеш аз калимаи «исбот» Шумо метавонед матни », яъне".

хулоса

Тањлили оварда мерасонад боло ба хулосае омаданд, ки саводнокии китобат ки асосан дар бораи дониши як наҳвӣ аз ҷумла модарон назариявӣ вобаста аст: чӣ гуна муайян намудани қитъаҳои якхела њукм аст.